رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : چون پسرم جعفربن محمّدبن علىّبن حسين‌بن علىّبن ابىطالب عليهم السلام به دنيا آمد او را « صادق » بنامند ، چرا كه پنجمين فرد از فرزندان وى كه به نام جعفر است از روى گستاخى به خدا و دروغ گفتن از قول پدر ، ادّعاى امامت مىكند . او در پيشگاه خدا جعفر كذّاب است كه بر خدا دروغ بسته و چيزى را ادّعا كرده است كه شايستگى آن را ندارد ، او مخالف پدر است و بر برادر خويش ، حسد مىورزد همان است كه بهنگام غيبت ولىّ خدا راز ا لهى را فاش مىكند ! » پس از اين سخنان علىّبن حسين عليهما السلام به شدت گريه كرد ، سپس فرمود : « گويا جعفر كذّاب را مىبينم كه طاغوت زمان خود را وادار كرده است تا در امر ولىّ خدا جستجو كند ؛ دربارهء آنكه در حفظ خدا غايب گشته است و آنها را به حرم پدرش گمارد ، به خاطر ناآگاهى از تولد آن حضرت ، و در صورت دست يافتن به او اصرار بر كشتن وى دارد به طمع اينكه ميراث پدر را به اختيار بگيرد و بناحق آن را صاحب شود ! » ابوخالد مىگويد : عرض كردم : يابن رسول‌اللَّه ! براستى چنين اتفاقى مىافتد ؟ فرمود : « آرى به پروردگارم سوگند كه اين ماجرا در صحيفه‌اى كه پيش ماست نوشته شده و در اين صحيفه محنتهايى كه پس از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بر ما جارى مىشود . ذكر شده است » « 1 » .

--> ( 1 ) - احتجاج : 1 / 49 .